Puzzelperikelen

‘Zullen we een hele grote puzzel maken, net als opa vorig jaar?’ Zo gezegd zo gedaan. Twee uur later staren we naar 1500 minuscule puzzelstukjes die ooit samen een mooi tafereel moeten vormen van twee blije dolfijnen die tegelijk uit een diepblauwe zee springen. En om het extra uitdagend te maken, is de lucht net zo diepblauw als de zee.

Belangrijk detail is dat je een plank nodig hebt waar de puzzel op past zodat je ‘m kunt verplaatsen. Want zo’n puzzel is dus niet in een middagje af. Trek er gerust een hele vakantie voor uit. En die plank kun je beter niet in de afmetingen van de puzzel laten zagen. Dan kunnen er geen stukjes meer omheen!

Inmiddels drie weken verder vind ik de dolfijnen een stuk minder leuk dan toen we de blije springers uitkozen in de winkel. Dolfijnen zijn namelijk grijs, diepgrijs met hele kleine spikkeltjes. Zoveel spikkeltjes dat je er geen touw aan vast kunt knopen welk stukje in het andere past. Eigenlijk lijken alle spikkelstukjes identiek.

Gelukkig krijgen we tips van willekeurige bezoekers: GEEN stukjes in de puzzel leggen. Dat is echt funest. De gouden tip bedenken we zelf: kijk anders. Niet naar de kleur maar naar de vorm. Niet naar de overeenkomsten maar naar de verschillen.

We worden steeds handiger én geduldiger. Hopelijk komt opa straks langs. Kan ie ‘m mooi afmaken.

Geen voornemens

“Ik heb helemaal geen voornemens” zegt mijn 15-jarige dochter. Traditiegetrouw zitten we aan het oudejaarsdiner en delen we een voor een onze voornemens. Maar ze heeft er geen. “Te druk” benadrukt ze.

Iedereen kijkt haar verbaasd aan. Ik ook. Ik zit boordevol voornemens. Niets meer kwijtraken, geen gehaast, mijn blog dagelijks vullen én misschien beter luisteren.

Mijn broer vertelt trots dat ie zijn bedrijf gaat verkopen. Mijn schoonmoeder en zus willen allebei vijf kilo afvallen. En opa wil nog een keer clubkampioen worden.

Dan ben ik aan de beurt. “Ik blijf gewoon doen wat ik wil. En als iemand het er niet mee eens is, dan hoor ik dat graag. Ik weet alleen niet of ik er ook naar luister”.

Knalhard

Vanavond knallen we weer een paar miljoen de lucht in. Verhogen we de CO2-uitstoot en smelten we het poolijs met een paar millimeter. Lekker knallen. Gewoon omdat het kan.

Knallen is ook explosief hard je best doen om iets te bereiken. En al schrijvende merk ik dat alle termen die hier iets mee te maken hebben te veel aan oorlog doen denken. Wat moeten mensen die voor de oorlog zijn gevlucht vanavond denken? Als wij juichend en feestend de vuurwerkknallen begroeten!

Ik hou het bij de champagnekurk knal! En hoop dat ze stil en milieuvriendelijk vuurwerk maken. Volgend jaar!

Verlichting

Vorige week was ik bij Youps voorstelling ‘Licht’. Iedereen heeft licht nodig om te leven en om te stralen. En als je straalt, geef je weer licht. Zo verlichtte Youp de zaal met zijn scherpe, heldere kijk op het leven. Zes bypasses brachten hem verlichting.

Verlichting, de stroming waarmee ze in de 18e eeuw een ander licht lieten schijnen op de manier van denken en doen.

En dat brengt mij bij Kerstverlichting! Laten we het niet te zwaar maken. Zeker deze maand niet. Hoe meer licht, hoe beter. Wel ledlampjes graag. Dat is minder zwaar voor het milieu.

Met losse handen

Vanochtend zag ik een jongetje met losse handen fietsen. Hij glunderde en keek me voldaan aan. Met een blik van ‘het mag eigenlijk niet maar ik doe het gewoon’!

Toen hij dichterbij kwam, deed ie ook nog eens pontificaal zijn handen in zijn zakken. Hij was trots. En terecht.

Ik fietste verder en besloot ook mijn handen in mijn zakken te doen. Even kijken of ik het nog kon. Ja hoor, zelfs de bocht om lukte nog. Fietsen met losse handen verleer je niet. Dat blijft leuk!

Forrest Trump en de tegenpartij

Na de bizarre film van gisteren, denk ik vandaag aan mooie films. Les Intouchables of de Amerikaanse versie: the Untouchables, Forrest Gump. Run Forrest, Run.

Ineens zie  ik Trump rennen, Forrest Trump. En iedereen loopt mee. Alhoewel…bijna de helft kijkt toe en denkt dat Trump toch de eindstreep niet haalt. Maar het is ‘m gelukt. Zijn eindstreep althans.

Face Off uit 1997. It’s time to face it. We kunnen niet meer wegkijken en ons verschuilen achter andere gezichten. John Travolta en Nicholas Cage. Zeg dat het niet waar is!

Of moeten we terug naar 1989: ‘Sex, Lies and e-mails’ Hillary? Is het daar misgegaan? Wat maakt het uit. Het gaat hier niet om wie de beste president is, het gaat hier alleen maar om de tegenpartij. Die heeft gesproken en gewonnen. Gewonnen van gelijkheid, vrede en zelfs van the American Dream.

Misschien toch handig als we gaan begrijpen waarom er zoveel mensen zijn die niet zien wat wij zien. Of kijken we gewoon niet goed?

Fotografisch geheugen

‘Weet je dat nog Lies?’ zei mijn vader toen ik 7 was. ‘Even op mijn plaatjes kijken’, antwoordde ik steevast. Ik had alle belevenissen als foto’s opgeslagen in mijn geheugen. Als ik ergens aan terugdacht, bladerde ik door alle wit-omkaderde beelden in mijn geheugenbibliotheek. Gek genoeg wist ik in no-time het juiste plaatje terug te vinden. Dat is nog steeds zo. Vraag mij wat iemand dertig jaar geleden aanhad en ik geef je het antwoord zodra ik de denkbeeldige foto weer in het vizier heb. Soms wil ik zo’n foto uit mijn denkbeeldige fotobibliotheek delen met anderen. Maar dat kan dus alleen als ik ze heel beeldend beschrijf. Dat moet lukken!

Zonder woorden

Beelden zeggen zoveel meer dan woorden. Daarom is het zo bijzonder dat er mensen zijn die alles op alles zetten om de mooiste, indrukwekkendste beelden te maken. Zodat we ons blijven realiseren dat we samen de wereld moeten verbeteren! En als het lot dan toeslaat dan blijven alleen de beelden hangen en zoeken we woorden om de leegte te beschrijven!

Maar die woorden zijn er niet. Dus het blijft bij herinneringen die als foto’s in ons geheugen staan.

Strooifout

Dit is echt de limit! 4 september 28 graden, 1 week na de zomervakantie en wat zie ik? Strooigoed bij Albert Heijn. Dat moet een foutje zijn. Of is dit om duidelijk te maken dat zwarte piet echt niet bestaat? Dat Sinterklaas een verzinsel is en we zijn verjaardag dus ook prima in de zomer kunnen vieren? Misschien best een goed idee. Is het tenminste ook niet zo koud op het dak. En niemand stookt de openhaard. Veel makkelijker voor iedereen.

En dat strooigoed kan gewoon in een leuke bak naast de barbecue. Vinden de kinderen net zo lekker als popcorn of chips.  De gedichten houden we  er gewoon in. Op rijm klinkt alles sowieso een stuk vrolijker. Zitten we alleen nog met dat paard. Daar ga ik over nadenken, wie we dat nu eens zullen schenken.

Dag Sint en Piet

Creatief sparen

Sparen en beleggen hebben alleen zin als je een lange adem hebt, van minimaal vijf jaar. En aangezien ik meer het carpe diem-type  ben, is dat dus niets voor mij!

Dus bedacht ik een korte termijnoplossing om creatief te sparen:‘potje over’. Dit komt erop neer dat je elke toevallige besparing of meevaller direct opzij zet voor je spaardoel.

Als je naar de film gaat maar die blijkt uitverkocht kun je 2 x € 15,- in je spaarpot doen. Je koopt een broek voor je dochter en krijgt 50% korting omdat de sale net gestart is. Hup de helft is potje over.
Of je staat op het punt om een parkeerkaartje te kopen maar een aardige voorbijganger geeft jou haar ticket tot 21.00 uur. In Amsterdam is dat al gauw € 25,-. Kassa voor je potje over.
En als je echt snel wilt sparen, ga je gewoon twee keer niet uit eten in een sterrenrestaurant.

Eenvoudig, transparant en lucratief. Ik ga eens polsen wat mijn financiële opdrachtgevers hiervan vinden.