En dan zijn ze ineens alle drie echt uitgevlogen! En met het vliegtuig en ook nog eens naar de andere kant van de wereld. Naar Melbourne Sydney en de Filipijnen. Een jaar lang voor studie stage en reizen.
Ik heb vorig jaar in mijn empty nest 1 column korte metten gemaakt met al die pamper empty nesters. Dan heb ik het over ouders die hun kroost liefst zo lang mogelijk bij zich houden omdat ze bang zijn voor stilte of bang dat hun kinderen nog helemaal niet kunnen vliegen. Omdat zij 18 jaar lang alles voor ze geregeld hebben en ze vaak hebben opgevangen nog voordat ze struikelden. En ja dan werkt dat ‘leren met vallen en opstaan’ niet echt? Want dat is toch nog steeds de beste manier om zelfstandig te worden. En als je nooit hebt leren vallen, kun je vast ook niet heel lekker vliegen!
Ik vond het dus geweldig dat mijn schatjes naar Amsterdam en Den Haag vertrokken. Omdat ik wist hoe stoer ik dat zelf vond, toen ik naïef op mijn 18e, vanuit een klein Brabants dorpje, naar Amsterdam toog.
Maar goed, deze uitvliegactie naar Australië, die ik zelf had aangemoedigd, viel me toch iets zwaarder. Waarom? Gewoon omdat het ver en lang was. Empty nest in het kwadraat, zo voelde het. Dat had ik echt even onderschat. En eerlijk is eerlijk: ik telde de dagen af tot ze er weer waren. Maar tegelijk was ik o zo trots op het feit dat ze het durfden én deden. En trots op onszelf, dat we ze zover hadden leren vliegen!
Ze kwamen terug met meer bagage dan ze in Nederland ooit hadden kunnen vinden. Van net uitgevlogen studenten pubers naar zelfstandige wereldreizigers. Stralend en glimmend van trots heb ik ze opgehaald.
Om ze daarna wel meteen weer op de trein te zetten naar hun eigen studentenhuizen.
Ja zo’n empty nest heeft ook zo zijn voordelen. En het went verdomd snel.