Cruise Control?

‘Zullen we een keer een cruise maken’ smeekten mijn dochters afgelopen herfst. Dat is echt mega chill. Op zich best handig om dat zo bij mij neer te leggen want mijn vakantiewensen zijn heel eenvoudig: zee, zeilen, zon. Precies in die volgorde. Dus een cruise komt dan aardig in de buurt. Toch kreeg ik bij het idee alleen al spontane rillingen op mijn rug. En dat terwijl ik het zelden koud heb. 

Misschien heeft het boek Grand Hotel Europa me nog een extra antizetje gegeven. Hier worden de toeristen al behoorlijk beroerd afgeschilderd. Laat staan die belachelijke cruises waarbij duizenden mensen tegelijk een haven binnenstormen om binnen drie uur alle highlights af te vinken van hun to-do-lijstje. Nee, mij niet gezien op zo’n boot. Bovendien kun je zelf niet kiezen wanneer je er wel of niet af kunt. 

Mijn dochters waren niet onder de indruk en vervolgden hun relaas met alle voordelen van de beoogde zeetrip: zwembaden, eindeloos zonnen, winkelen in mijn favoriete winkels, elke avond de lekkerste salades eten. En als klap op de vuurpijl zouden we elke avond gaan dansen op live muziek. Wat een vooruitzicht!

We hebben niet geboekt. Gewoon omdat we toch graag zelf bepalen waar we heen gaan en liefst ook met wie. Cruise Control is het enige wat in me opkomt. Cruiseschepen zijn deze dagen allesbehalve in controle. En daar kunnen ze niets aan doen. Dus cruisen wij even lekker door op de ski’s deze week. En als we harder willen of eerder willen stoppen, dan doen we dat. 

Doelen bijstellen

Niets zo vervelend als je doel omlaag te moeten bijstellen. Zo heb ik mijn zinnen gezet op de marathon van Rome eind maart. En ik was echt heel lekker bezig totdat… tjak, een spiertje in mijn kuit mij hardhandig terugfloot.

Ik wil deze marathon niet gewoon lopen, nee ik heb mezelf het doel 3.55 gesteld. Gewoon om de druk nog iets op te voeren. Ik weet allang dat ik veel productiever ben met harde deadlines. En omdat ik ZZP’er ben, moet ik deze deadlines vaak zelf creëren. Hoe meer deadlines, hoe meer TrueLies.

Nu maart aardig dichtbij komt en mijn spiertje mij voor de derde keer heeft teruggefloten, ben ik me toch gaan herbezinnen op de eindtijd. En ik kom er gewoon niet uit. Hoe moeilijk is het om je neer te leggen bij een lagergelegen doel.

Om mijn gemiste looptrainingen te compenseren, sta ik op de crosstrainer op de sportschool. Verschrikkelijk vind ik het. En dat is te zien. Ik krijg het niet voor elkaar om te glimlachen. Terwijl ik normaliter stralend 15 kilometer buiten ren. Eindelijk begrijp ik dat er mensen moeten zijn die net zo’n afkeer hebben aan hardlopen als ik aan deze crosstrainer heb.

Gelukkig, toch weer een nieuw inzicht gekregen. En spierscheur of niet, ik ga die marathon lopen in Rome. En verheug me al op het Colosseum en de espresso’s. In Italië nemen ze het vast niet zo nauw met die eindtijd. Misschien duren seconden daar wel langer. 

Komt ‘t het toch nog goed.

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Gelukkig nieuwjaar. Of misschien wel een inspirerend en veelbelovend 2020. Of nee, een hartverwarmend jaar met louter hoogtepunten. Dat laatste kan trouwens niet want om nieuwe toppen te bereiken moet je toch echt af en toe afdalen. Een creatief en sprankelend 2020 dan? Alles is deze dagen wel zo’n beetje voorbijgekomen. En ik probeer die ene treffende wens te selecteren. Maar eerlijk gezegd zit die er nog niet tussen.

Wat wil ik dit jaar? Ik wil een jaar zonder oordelen, zonder vuurwerk, zonder CO2-uitstoot, zonder tegenslagen. En vooral een jaar met veel energie, ideeën en resultaten. Want met ideeën alleen kom je er niet. En ik wil anderen aan het denken zetten. Het beste uit mezelf halen. En het beste in anderen boven halen. Dat is misschien wel een mooi nieuwjaarsstreven. Een jaar met zelf-deadlines zodat ik nog productiever ben. En een jaar waarin ik anderen nog meer positiviteit meegeef. 

Hoe ik dat doe? Dat weet ik nog niet. Maar de wens alleen al, is een goed begin. Een boek heb ik vorig jaar al uitgebracht dus wat is mijn volgende doel? Ik weet het wel: schrijven en gelezen worden. Niet om de cijfers maar omdat het ertoe doet. Ik wil geen likes om het aantal, ik wil likes omdat de post interssant genoeg is. Niet omdat ik al die anderen dan weer te pas en te onpas terug moet ‘liken’.

Wat ik wil zijn pure en oprechte reacties en ongezouten meningen. Anders verandert er niets. En als je echt een standpunt inneemt, ga er dan ook voor staan. Laten we dit jaar niet zwijgend toekijken maar uitkomen voor onze mening. En laten we het opnemen voor anderen die dat niet durven.

Ik wens iedereen alle goeds en veel lef. Want lef is nodig om te zeggen wat je denkt en vindt. Dus sta op, loop de marsen als je het ermee eens bent en noem stakers geen spijbelaars maar strijders. Denk dit jaar niet alleen aan je eigen hachie maar ook aan dat van anderen.

Zet ‘m op.

TrueLiefs voor 2020

Kopje onder

In alle vroegte rijd ik vanochtend naar Lochem. Ver buiten mijn comfortzone. Althans zo lijkt het. Op weg naar Yin Yoga om daarna een ijsduik te nemen. Stipt om 8.59 arriveer ik. Ik loop de yoga zaal in van mijn middelbare schoolvriendinnetje. 24 jaar niet gezien en toch lijkt het alsof er niets veranderd is. Hoe mooi. Ze neemt me mee in haar Yin Yoga les. Puur bewegen, puur beleven. Wat voel jij, ben je in balans, ben je blij met jezelf? Geef je over aan de bizarre houdingen en voel hoe de weerstand wegebt. Dat zijn de leerpunten. 

Loslaten en niets doen. Vooral dat laatste vind ik ingewikkeld. Of is bezig zijn met niets doen toch ook weer iets doen? Vast wel. Ik probeer aan niets te denken en mijn blik op oneindig te zetten. Dat heb ik nog geleerd van mijn oude karateleraar in Amsterdam. Eén minuut moesten we tegen de muur zitten. Superzwaar voor de bovenbenen, maar we gingen ervoor. Gefocust op de klok telden we de seconden af tot de minuut bijna voorbij was. De verzuring was daar. En op dat moment bulderde onze leraar: en nu blijft iedereen zo zitten totdat ik zeg dat het genoeg is!

Daar leerde ik dat je dus nooit moet focussen op de eindtijd! Stel je in op oneindig dan kan het alleen maar meevallen. En zo probeer ik vandaag alle yin-houdingen te trotseren. Het fijne is dat het einde van elke oefening wordt aangekondigd met ‘ nog drie ademhalingen’. Dat geeft ruimte om snel te stoppen of nog even door te zetten. 

Na de yoga plonzen we in de Berkel. 5 graden is het water. Ook dat is loslaten. Laat de kou toe en geef warmte de ruimte. En net als ik voldaan het water uitstap, gaat ze nog even kopje onder. ‘Dat hoort’ zegt ze. ‘Dan is de kou helemaal rondom’. Ik schiet in de lach. Weer een nieuw doel voor de volgende keer. 

Lieve minister…

In 2014 is het alcoholverbod ingevoerd voor jongeren tot 18 jaar. Dat is met ons gedoogbeleid best een vreemd besluit. Natuurlijk wil ik absoluut niet dat kinderen alcohol drinken. Maar het is een illusie om te denken dat je met een verbod het alcoholprobleem onder jongeren oplost. Dit is een ‘oogkleppen-op-actie’ in het kwadraat. 

Als we het verbieden, dan doen ze het vast niet meer’ is een tamelijk naïeve veronderstelling. Net als ‘zolang ze niet betrapt worden met alcohol, zullen ze het toch ook niet drinken’. Klinkklare lariekoek. Alles wat verboden is, smaakt naar meer. Dat was vroeger zo en dat zal altijd zo blijven. 

Wat ik me afvraag is of het aantal comateuze gevallen door alcohol niet enorm is toegenomen sinds het verbod is ingesteld. En denk eens aan al die kinderen die onder de radar, ergens in een bos of op de hei, stiekem wodka drinken tot ze erbij neervallen. Zijn daar cijfers van? Weten we hoeveel de wodkaboys verdienen? Ik wist tot vorig jaar niet dat ze bestonden. Maar ik durf te wedden dat ze lekker draaien. Zeker in het Gooi. En ongetwijfeld ook in alle andere omstreken.

En hoe zit het eigenlijk met het lachgas- en drugsgebruik? Weten we of dat is toegenomen? Mogen die oogkleppen alsjeblieft af en zullen we dan weer eens met een heldere, oprechte blik naar deze materie kijken. Misschien kunnen die kroegen dan ook weer open voor onze kinderen. Zodat ze weer een leuke plek hebben waar ze leeftijdgenoten kunnen ontmoeten? Op de hei of in het donkere bos is het best lastig om nieuwe vrienden te maken. 

Een kroeg is toch gewoon een fijne plek om te vertoeven. En is dat niet precies wat we als ouders willen? Fijne, vertrouwde plekken waar onze kinderen zorgeloos kunnen rondhangen en lol maken. Deze ontmoetingsplekken zijn rigoureus van ze afgenomen. Omdat iedereen oogkleppen opgedaan heeft. Oogkleppen die de boze buitenwereld verdoezelen. 

We zijn moedwillig kortzichtig geworden zodat we ons kunnen verschuilen achter de wet. Een wet die als een net vol mazen zit. Maar als we die mazen niet zien, dan weet niemand dat ze er zijn. Toch?

Succes met het semi-gedoogbeleid. En die van mij drinken niet hoor. Dat doen alleen al die andere pubers. 

TrueYogaLies I

Waar ben ik in nu weer aan begonnen. Ik zit in het vliegtuig met een koffer vol yogaspullen. Zonder laptop en zonder oplader van mijn telefoon. Een week van innerlijke rust, vegan food, yoga en wellicht schrijfinspiratie. Maar onrustzoeker als ik ben, slaat nu toch enige twijfel toe. 

De appjes van goedbedoelende vriendinnetjes maken het niet beter. ‘Echt niks voor jou, bijzondere keuze, heb je een burn-out, of midlifecrisis? Nee en nee. Ik ben gewoon benieuwd of innerlijke rust meer energie geeft en extra schrijfinspiratie oplevert. Vandaar deze ogenschijnlijk onlogische keuze.

Om alvast wat te wennen aan de sfeer die ik me voorstel, heb ik onderweg de Psychologie en Yoga gelezen. De Yoga ruil ik met mijn vliegtuig buurvrouw voor een National Geographic. Het is niet de meest recente zegt ze erbij. Het voelt als een prima ruil. Even later heb ik ‘m uit en valt mijn oog op de advertentie: bestel nu de nieuwe kalender. Het meisje met de groene ogen op de cover kijkt me indringend aan. Ik kijk naar de datum: december 2001.

Maar ach wat maakt het uit. Ik ga een tijdloze week tegemoet. Zonder deadlines, zonder ambities. Alhoewel ik toch voor de zekerheid mijn hardloopschoenen in mijn handbagage heb gepropt. Stel dat ik door alle rust rust uit balans raak…

Namaste en wordt vervolgd

Stilte voor de storm

Nog een baaitje dan, zeggen we voordat we aan de laatste zeiltocht naar de thuishaven beginnen. Een week lang hebben we ons gewaand in het Kroatische kust paradijs. In de tien-boot- sterke Flottielje noemen ze ons de Gooische Vloot. Ik vind dat best gek omdat we ons allesbehalve Goois voelen en gedragen. Maar oké, wij hebben de andere boten en bemanning natuurlijk ook bijnamen gegeven. Alle namen onthouden, is niet te doen. De kopboot hebben we omgedoopt tot de hotelgasten en Tukse Tieners. En onze flottieljeleiders noemen we ‘De studenten’. Dat zijn het ook. Heel aardig en gezellig alleen af en toe een tikje overmoedig. Ze bedenken de leukste dingen en vergeten dan even dat we hier op de Adriatische zee varen waar de Bora nog altijd de scepter zwaait. Deze gevaarlijke wind kan uit het niets opsteken en waait dan uit alle denkbare windrichtingen met een kracht van zo’n 75 knopen. Daar mag je laatdunkend over doen maar Bora wint altijd. 

Ook al kunnen we ons, na zes dagen genieten van de prachtigste baaitjes en slapen onder de helderste sterrenhemels, niet voorstellen dat Bora ons adembenemende, pittoreske tafereel zomaar komt verstoren. De twee Kroatische schippers kijken bedenkelijk. Vandaag zou het weer weleens kunnen omslaan. Hoelaat precies en in welke mate, kunnen ze niet zeggen. De zeilersapps weten het ook niet. We nemen het zekere voor het onzekere en varen op volle kracht naar de thuishaven. 

Daar ankeren we in het allerlaatste baaitje en nemen we nog een allerlaatste duik om de week echt af te sluiten. Veilig in de haven begeven we ons voor de laatste keer deze vakantie naar een Kroatisch restaurant aan de haven.  We kijken uit over het spiegelgladde water. De schippers halen hun schouders op. ‘Sometimes it comes, sometimes not’. We toasten op de heerlijke week. Knalbruin, haren zongebleekt, een paar blauwe plekken rijker, misschien een beetje moe, maar o zo voldaan. Dit is een topvakantie.

Het begint zachtjes te regenen. Een klein briesje brengt wat verkoeling. Wij zitten lekker onder de overkapping. Buiten maar toch droog. 

En dan maken we kennis met Bora. De kabbelende golfjes worden in een mum van tijd inktzwarte kolkende watermassa’s die tegen de boulevard beuken. De regen jakkert horizontaal voor ons langs en door ons heen. Er slaan golven over de betonnen kades. Binnen enkele seconden staat het water tot onze enkels en na een paar minuten staan we op onze stoelen. Het water stijgt tot kniehoogte. Een veerboot die al vertrokken was, probeert vergeefs aan te meren. We kijken elkaar met grote ogen aan. Dit is Bora pur sang. Oersterk en meedogenloos. We worden er stil van. En tegelijk realiseren we ons dat we geluk hebben. Want vaarbewijs of niet. Als Bora komt,  wil niemand op het water zijn. En zeker niet in een kringetje liggen. 

Dank Bora voor de levensles. We weten weer waar we staan. En de natuur heeft altijd het laatste woord.

Drie keer scheepsrecht?

‘Zo, ik ga even dat vaarbewijs inkoppen’, roep ik woensdagochtend aan de ontwakende ontbijttafel. Niemand reageert. Logisch. Het is eigenlijk ook gewoon een mededeling. En mijn dochters weten prima dat ze daar om acht uur ’s morgens beter niet tegenin kunnen gaan. Die wachten gewoon even op de uitslag. En terecht, zo blijkt. 

Ik ben knalhard voor de tweede keer gezakt voor mijn vaarbewijs 1 examen. Wat een blamage. En ik wist zeker dat ik dit varkentje wel eventjes zou wassen. Als ervaren zeiler en schipper zal ik de regels toch wel kennen. Nou en of. Alleen gaat zo’n vaarbewijs net even iets verder dan de voorrangsregels. Ik wist inderdaad niet dat de peller het belangrijkste onderdeel is van de motor. En dat een driedubbele duwboten-sleep die niet in kiellinie varen drie witte lichten hebben. En zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Ik twijfel of ik de uitslag eigenlijk wel ga delen in de gezinsapp. Het zou zo maar eens tegen me gebruikt kunnen worden. Maar ik doe het toch. Gelukkig vinden ze het net zo erg als ik. of zou dat zo zijn omdat onze zeilvakantie in Kroatië langzaamaan in het geding komt.

Wat de positieve boodschap is aan dit verhaal? Niets, helemaal niets. Behalve dat drie keer scheepsrecht hier misschien wel opgaat en ik de volgende keer niet weer 1 punt tekort kom. En als ik het dan eindelijk haal, ken ik het ook echt van binnen en van buiten:-)

Tikkie terug

Tikkie is toch echt de beste uitvinding sinds tijden. Nooit meer gezeur om die paar euro die je nog terugkrijgt. Of gedoe om een gemeenschappelijk cadeau omdat je weer drie maanden bezig bent met het innen van alle bijdragen. Alle ellende van geld terugvragen en voorschieten is voorgoed verleden tijd. Hup tikkie eruit en klaar!

En zo denken mijn dochters er ook over. Voor elk ijsje, elke bieb-boete of kermisbezoek krijg ik een tikkie. En natuurlijk hebben ze alledrie hele vette tikkie-bedankgifjes gemaakt, waardoor ik elk tikkie afrond met een glimlach.

Tot vorige week. Manou stuurt een tikkie van €37,50 voor ‘eten vrijdagavond’. Tijd om verhaal te halen. ‘Tsja, ik hoef toch geen eten te kopen van mijn zakgeld? Dat hoort bij de zorg van ouders. Dus zijn we gaan eten in een leuk restaurant en heb ik een drie gangen menu met een grand dessert genomen’, zegt ze stralend. ‘En het was heerlijk’.

Tijd voor een tikkie terug. Ik stuur er maar meteen drie. € 100, was opvouwen, €60 euro haal- en brengkosten en € 75 verloren fietssleutels. en natuurlijk die € 37,50 die ik al had betaald. Dat tikkie terug geldt vanaf nu trouwens ook voor pizza bestellen als je aan het oppassen bent. 

Ik ga maar eens een leuk tikkie-bedankgifje maken. Dan lijkt het minder. 

IJSbiza

Deze paradox typeert de eerste helft van onze Ibiza-vakantie. Met het uitzicht over de zee waar de golven kolkend tegen de rotsen uiteenspatten, wanen we ons aan de Bretonse ‘côte sauvage’ in de winter . We houden heus van de kou maar niet als we voor de zon komen.

Uren staren we naar de weerapp die voorspelt dat het nu en straks gewoon koud en nat blijft. Zo laten we ons drie dagen lang leiden door de talloze apps en buienradars. We proberen ze te negeren maar het lukt niet. Noodgedwongen weten we van uur tot uur waar de zon schijnt en vooral: waar niet. 

Koortsachtig zoeken we verder naar een andere app die misschien wel begrijpt dat je in Ibiza niet zit te wachten op wolken. Eindelijk vinden we er een. Gerustgesteld zakken we terug in de bank. Deze onbekende Spaanse buienradar laat louter zonnetjes zien. En als de app het zegt, dan is het zo. 

We trekken onze bikini’s aan en springen in het ijskoude water. Om ons daarna te laten opdrogen in de schijnbare zon en de hele dag mooi weer te spelen.