Corporale façade

Met afschuw en ongeloof laat ik de teksten van de Amsterdamse studenten tijdens hun lustrumdiner tot me doordringen. Walgelijk, misselijkmakend en weerzinwekkend. Dat zijn de woorden die in me opkomen. 

Maar deze jongens horen wel tot de generatie van onze kinderen, ook tot die van mijn dochters. Dus moeten ook wij als ouders eens heel goed nadenken wat wij onze kinderen hebben meegegeven. Het feit dat ze eenzelfde pad bewandelen betekent niet dat ze vanzelfsprekend ook de juiste bagage bij zich hebben. Is het een gebrek aan empathie, maatschappelijk bewustzijn, creativiteit en diversiteit? Zijn de wegen te goed geplaveid zodat niemand ooit nog struikelt en dus niet leert dat je goed moet blijven kijken waar je loopt? Deze jongens voetbalden een jaar of tien geleden waarschijnlijk nog in onze straat en misschien trokken ze soms belletje.

Wat is er daarna gebeurd? Ik heb geen idee. Wat ik wel weet is dat dit echt moet stoppen en dat moet van binnenuit. Zelfreflectie en wederzijds respect. Dat zijn de uitgangspunten. Hiërarchie is bedoeld om kennis op de juiste manier over te dragen. Zodat je van elkaar kunt leren en begrijpt wat de normen en waarden zijn om vriendschappen voor het leven op te bouwen en om een maatschappelijke bijdrage te kunnen leveren.

Ik denk terug aan een lezing die ik bijwoonde voor een artikel over veiligheid in de zorg. De kern hiervan is dat er in de luchtvaart geen hiërarchie is als het gaat om veiligheid. Iedereen mag elkaar op elk moment aanspreken. Of je nu bagagemedewerker bent, monteur , stewardess of piloot. Dat maakt niet uit. En alle fouten worden altijd gemeld. Bijvoorbeeld als een piloot een waarschuwing heeft gemist, meldt hij dat zodat collega’s ervan kunnen leren. Zo worden vliegrampen voorkomen. Melden is niet laf, melden is een heldendaad! 
In de zorg overlijden jaarlijks zo’n 90 patiënten door menselijke fouten. Zeg een klein vliegtuigje. Maar omdat ze een voor een  overlijden, lijkt het alleen minder erg dan een vliegtuig dat crasht. De hoofdboodschap van deze vergelijking is: spreek elkaar aan en corrigeer elkaar want elke fout, elke kwetsende opmerking kan het studentenleven van een ander of van velen verzieken! 

Ja, ik was ook lid van deze vereniging. En ja, ik heb zeker overwogen om mij hiervan te distantiëren. Vorig jaar al en nu helemaal. Toch wil ik dat niet doen. Juist nu niet omdat ik vind dat we deze generatie moeten helpen om wél te veranderen en laten zien dat het echt kan! Uit maatschappelijk oogpunt en uit idealisme. Want wat heb ik het leuk gehad en wat heb ik er veel echte vrienden  gevonden.  Speeches waren doorgaans geestig, prikkelend en zetten je aan het denken. Lees de speech van Christiaan Alberdingk Thijm tijdens de opening van het lustrum een week geleden. Die spreekt boekdelen. Goed opgebouwd, beeldend geschreven en vlijmscherp met een heldere boodschap. Wat mij betreft een vast item voor alle jonge studenten. 

Zouden alle jongens, heren kan ik ze niet noemen, deze gemist hebben? Stonden ze daarom niet op afgelopen zondagavond en riepen ze in koor H…? Om daarna met plastic bierglazen hun eigen glazen façade in te gooien. In ontelbaar veel stukjes. En zo immens veel schade aan te richten in de harten van alle leden die wel integer zijn en  zich nu uitspreken tegen deze jongens! 

Ik ben trots op de meisjes die een brief hebben geschreven waarin ze afstand nemen van de uitspraken. Maar waarom bleef iedereen toch zitten. Is dit de kracht van de groepsdruk en de angst voor de hiërarchie? Of typeert dit de onzekerheid van jongens die zich realiseren dat hun ooit traditionele privileges en posities steeds meer onder druk staan. En dat ze op heel veel fronten overvleugeld worden door hun vriendinnen, zusjes en moeders?

De weg naar een cultuuromslag is lang en hobbelig, misschien lijkt ie soms onbegaanbaar. Maar waar een wil is, is een weg. De vraag is alleen of de wil er echt is. Ik vraag iedereen die niet wil veranderen om terug te lopen. Terug naar huis. Zodat de weg vrij blijft voor nieuwe energie, nieuwe vriendschappen en eindeloos veel kansen. 

Sta op, kijk niet weg, spreek elkaar aan. Alleen dan kunnen jullie het tij keren. En dat is nodig want het wordt springvloed. En als je dan niet samen sterk staat, ga je kopje onder. Met zijn allen. 

Backpacken 2022

Vandaag staat groot in mijn agenda ‘natuurtrail Bijlmer’. Uitgenodigd door Robert die ik ontmoette tijdens een interview voor het Parool.

Maar ik ben te druk! Veel te druk. Ik ga niet, ik moet het afzeggen. Hij begrijpt vast wel dat ik strakke deadlines heb. En dochters die ik moet halen en brengen. En ik ben mijn ov kwijt. Ja redenen genoeg om niet te gaan. En als je niet weet wat je mist  dan mis je het ook niet toch. Die gedachte geeft heel even ruimte en rust.

Maar dan lukt het me om het om te draaien. Wat als dit een unieke ervaring is? Iets wat je maar zelden beleeft. Een kans die je niet kan laten gaan. Een lifechanger. En dat is het allemaal. Want ‘ik heb het nooit eerder gedaan’ roept de kleine Pippi in mij. Die altijd haar mond opentrekt in dit soort situaties. Wat als … Hoe onaardig als ik niet ga. Ik roep mezelf tot de orde. Natuurlijk ga ik. ‘Alleen die OV-kaart’, probeert een ander stemmetje nog.

Een half uur later zit ik in de trein. Stap uit op Diemen en neem de metro naar Spaklerweg.  Daar tref ik de ‘urban walk guide’ Robert, die ik dus laatst interviewde voor een stuk over ‘natuurtrails’. En dat je daar helemaal niet voor naar Afrika of Spanje hoeft, maar dat dat gewoon dichtbij huis kan. Een mooi inspirerend verhaal! Ik weet zeker dat ie gelijk heeft. En vandaag ga ik dat eens even uitproberen.

We wandelen, of beter ík wandel, want iedereen doet z’n eigen ‘walk’. Begeleid door de audio fragmenten van Robert. Ik waan me in vreemde landen, voel me weer even de  backpacker van een paar decennia geleden. Zo vrij zo open. En echt iedereen die ik tegenkom kijkt me open aan en staat open voor een gesprek.  Ik loop langs ‘moeder aarde’ die statig en elegant op een eilandje zit. In een witte jurk.  Daarna kom ik bij het Bijlmer Monument. Oktober 1992, ik weet nog waar ik was. Ik woonde in de Jordaan in Amsterdam. 

Waarom was dat vliegtuig neergestort? En  hoeveel doden waren er? Ik heb geen idee. Maar vandaag lees ik elk bord, elk verhaal en alle herinneringen.  En ik sta met terugwerkende kracht stil bij de slachtoffers.
Hoezo ben ik wel naar Ground Zero in New York geweest terwijl ik hier nog nooit ben langsgelopen of aan gedacht heb? Dat komt rauw. binnen. 

Waarom ga ik op reis om nieuwe ervaringen op te doen terwijl nog geen 15 kilometer bij mijn huis vandaan een mij totaal onbekende buurt is ontstaan met zoveel verschillende culturen en mensen? En weer ik heb geen idee. 

Ik kan het dichtbij mezelf houden. En dat zal ik ook doen. Ik voel me even nietig, dichtgetikt en allesbehalve ‘open minded’. Ik ben precies niet wat ik wel denk te zijn. Ik sta open voor iedereen, verplaats me in anderen. Maar wat is daarvan waar als ik dit nooit heb gezien?

Ik wil maar één ding zeggen: blijf om je heen kijken. Kijk anderen recht in de ogen. En zie dat er heel dichtbij nog een wereld te ontdekken is.
Laat het vliegtuig even staan en wandel zo je comfortzone uit.

Corporate Communicatie

Het leuke aan interimmen is dat ik telkens weer een kijkje in de keuken krijg bij verschillende bedrijven. En inmiddels weet ik wel een beetje hoe de hazen zoal lopen. Toch blijf ik me regelmatig verbazen over ingesleten gewoontes die de kwaliteit van de werkzaamheden niet altijd ten goede komen.

Neem de powerpoint-passie. Hiermee doel ik op de ouderwetse powerpointslides die nog steeds gelden als belangrijkste instrumenten om plannen te presenteren. Liefst een paar slides waar de hele strategie in wordt gepropt. Zo’n slide die je laat duizelen. Helemaal als een monotone stem je er doorheen praat. 

Waarom deze powerpointslides nog zo hoog scoren? Nou dat vinden bepaalde gremia -dat woord gebruiken ze echt- enorm belangrijk. Waarom? Daarom!

Om vervolgens met zijn allen naar een onoverzichtelijk tafereel vol bullets, pijlen en bollen met hele kleine ieniemini-lettertjes te kijken en te concluderen dat je door de bomen geen sprankje bos meer kunt zien. Terwijl de gremium-manager er stralend doorheen loopt, knikken twintig deelnemende zoom-gezichten goedkeurend. In de chat bevestigen ze dat nog eens door massaal hun duimpjes op te steken.

En om de chaos compleet te maken, krijg ik de vriendelijke doch dringende opdracht om deze slide even in het Engels te vertalen. Waarom? Omdat we dat nu eenmaal altijd zo doen. De stuurgroep communiceert altijd in het Engels. We zijn immers een ‘corporate organisation’. Ik vat het even samen: ‘we moeten een vrij complexe communicatieboodschap aan hele specifieke en kwetsbare doelgroepen overbrengen op onze Nederlandse klanten. Om deze boodschap tot in de puntjes te verfijnen, vertalen we ‘m naar het Engels en gaan hier dan massaal in steenkolen Engels over discussiëren. Helder? Of beter clear?

Wie verzint dit? Ik hoop niemand, nobody. Ik geef de gremium-manager twee opties. 

Of je stuurt alle medewerkers naar de nonnen in Vught om daar native Engels te leren spreken en schrijven. Of je communiceert in het Nederlands. Dat is voor de meesten al moeilijk genoeg.

Good luck!

Alle klokken luiden

Vrijdag was ik zoals altijd bij het jaarlijkse Fraude Film Festival in Tuschinski. En elk jaar ben ik weer verrast en verbijsterd door de meest ontluisterend docu’s waarin fraudezaken worden belicht. Zaken die ik in de verste verte niet had kunnen voorzien, laat staan bedenken. Naïef wellicht of gewoon onvoorstelbaar. Zeven klokkenluiders in Italië vertellen hun verhaal over misstanden die ze in het overheidsbeleid aankaarten. En alle zeven zijn ze ongelofelijk tegengewerkt. In plaats deze waardevolle feedback te gebruiken om de organisatie te verbeteren, werden deze zogeheten klokkenluiders of ‘whistlers’ overgeplaatst, tegengewerkt en verdwenen de aantijgingen ergens in een bureaula met een groot slot erop. Of ze kregen smeergeld aangeboden. Deze zeven volgden hun gevoel om te strijden tegen onrecht. Ondanks alle tegenwerking en het gevoel machteloos te staan tegen de gevestigde orde, hielden ze voet bij stuk. 

Zo ontzettend bewonderenswaardig. Vastberaden loop ik ’s avonds naar huis: klokkenluiders zijn helden. Alleen het woord klokkenluider kan misschien beter vervangen worden door ‘wereldverbeteraar’ of ‘melder’. Door het een positieve naam te geven, wordt het niet gelinkt aan klikken maar juist aan opstaan, je hand durven opsteken en tegengas te geven waar het nodig is. Meelopen lijkt soms de veiligste en makkelijkste weg, maar wel alleen voor jezelf.

Ik denk en hoop dat iedereen wel een beetje klokkenluiderschap in zich heeft. Misschien goed om daar af en toe extra aandacht aan te besteden. Je kunt zomaar het verschil maken. Het verschil tussen meelopen en opkomen voor anderen.

Ik heb het geluk om elke dag wakker te worden van de klokken die luidkeels vertellen hoe laat het is. De ene nog harder dan de andere. En altijd word ik er vrolijk van. 

Laten we luisteren naar klokken en klokkenluiders, ze luiden nooit zomaar! 

Spreken is goud

Spreken is zilver, zwijgen is goud! Kunnen we dat spreekwoord vanaf vandaag verbannen? Opstaan en zeggen en zeggen waar het op staat. Dat is wat Peter R. De Vries altijd deed. En zo heeft hij laten zien hoeveel je bereikt als je volhoudt, volhardend bent en met open vizier de strijd aangaat! 

Maar als degenen die spreken voor de slachtoffers het zwijgen wordt opgelegd, dan mogen we toch niet stilvallen.

Kunnen we deze onrechtvaardige, onmenselijke en laffe aanslag omzetten in positieve daden. Daden die Peter nog jarenlang had willen voortzetten.

Als iedereen vanaf nu ietsje dapperder, rechtvaardiger, eerlijker is dan gisteren en iets vaker opkomt voor anderen. Als niemand meer wegkijkt, kunnen we dit tij dan een heel klein beetje keren?

Het is tijd om te zeggen wat je vindt en om je uit te spreken! Ook als je bang bent. Zwijgen is in elk geval waardeloos. Geen eremetaal maar nepgoud.
Sta op en laat van je horen. Nu het nog kan.

Vision Quest

Daar loop ik dan met mijn backpack vol survival attributen. In een ogenschijnlijk onbegaanbaar bos op de steile rivieroever. Geen olifantenpaadjes, geen bordjes. Hooguit een minuscule, nauwelijks zichtbare looproute van wat wilde viervoeters. En als ik dan denk dat ik een pad volg, blijkt ook dat weer op te lossen in het luchtledige. Maar goed, ik wilde avontuur, dus dan kan ik het ook krijgen. 

Nachten heb ik gedroomd over slangen die via mijn hangmat, zo mijn slaapzak in kropen. Of over wilde zwijnen die zo hard tegen de boom beuken dat de hangmat naar beneden valt en ik dus zo voor het oprapen lig. Maar dat zijn de pre-visioenen. Ik loop hier met een vastberaden ‘mind’ en verheug me op alles wat ik ga tegenkomen. Zolang ik mezelf niet tegenkom, weet ik dat dit een mooie beleving wordt. 

We lopen of beter klimmen en klauteren door. Vijf liter water aan een onhandig hengsel de berg op sleuren is de grootste challenge. Het is tevens het belangrijkste wat ik bij me heb. Ik laat nog eerder mijn rugzak achter dan het water. En wat ben ik blij met de bergschoenen die ik op de valreep toch uit de kast heb getrokken. Ik dacht nog dat hardloopschoenen prima zouden zijn. Maar inmiddels prijs ik me heel gelukkig met mijn mountain-stappers.

Waarom wilde ik dit eigenlijk? Ik glimlach. Dat weet ik namelijk heel goed. Ik was toe aan een uitdaging, een met mezelf. Even uit- tunen uit alle dagelijkse routines en controle-activiteiten. Loslaten! Letterlijk en figuurlijk. Als je niks kunt en onbereikbaar bent, heeft het ook geen enkele zin om je zorgen te maken. Over wat of wie dan ook. 

En zo beland ik na een vier uur durende klim op een adembenemende plek met uitzicht over de rivier de Lot. Ik word altijd al blij van water maar dit overtreft mijn mooiste verwachtingen. Ik kan hier uren, nee dagen naar kijken, zonder dat het gaat vervelen. 

Vervelen is wel zo’n element waar ik niet tegen bestand ben. Ik verveel me niet snel maar ik kan dingen wel knap saai vinden. Als ik na drie dagen kampvuur maken mezelf het zoveelste spookverhaal vertel, vraag ik me toch af wat dit toevoegt aan mijn challenge. Ik hoop nog op de wolf of het grote edelhert. Dus sta ik extra vroeg op om de zonsopgang te bewonderen.

Hoe minder ik eet, hoe scherper ik word. Dat lijkt tegenstrijdig maar dat is de kracht van je lijf dat precies weet hoe het op ‘survival’ modus moet overschakelen. Wat hebben we weinig nodig. En wat eten we dus vaak teveel. Teveel suiker, cafeïne, theïne, alcohol. Niets heb ik nodig. Ik ben vrijer dan vrij. Maar wel alleen. Zonder eenzaam te zijn. Toch voel ik diep vanbinnen dat ik bedoeld ben om te delen en om te bewegen. Om mensen in beweging te brengen. mentaal én fysiek.

En ja stilstaan kan je wel verder brengen. Maar zorg dat je niet stilvalt. Dan ga je namelijk achteruit. En vooruit is en blijft de beste richting. 

Sta stil bij alle kleine dingen. Koester ze, omarm ze en neem ze mee. Zo kom je niet alleen verder maar samen dichterbij het doel dat je nastreeft.

Merci Alauzet!

QuaRUNtaine

Ruim een jaar nadat mijn Rome-marathon gecanceld werd, en ik even een pas op de plaats moest maken om dit te verwerken, maak ik de balans op. Ga ik inderdaad in september naar Rome om mijn voucher in te wisselen? En ook de opera te bezoeken die we hadden geboekt? Zou het mogen?

Op dit moment zit ik voor een opdracht aan de Engelse Zuidkust. Om te schrijven en als het even kan, te rennen. Althans dat had ik zo bedacht. Maar de Engelse quarantaine is vrij meedogenloos. Tien dagen op mijn kamertje zitten, dat is het devies. En verplichte PCR testen op dag 2 en 8. Vrienden zeiden dat het wel mee zou vallen met de controles en dat een uurtje rennen echt geen probleem zou zijn. Nou mooi wel. Ik mag niet eens de straat op. Werd al drie keer verhoord om überhaupt de boot op te mogen.

En sinds mijn aankomst in mijn appartement, word ik dagelijks twee keer gebeld door de check-lijn en bezocht door een Engelse BOA. Die supervriendelijk is maar geen enkel begrip heeft voor mijn vraag of ik voor mijn fitheid en weerstand niet toch even een kleine running-round mag doen. 

Gelukkig is het in Engeland een uurtje eerder! Dus voordat de BOA’s wakker zijn, trek ik mijn loopschoenen aan en geniet ik van de zonsopkomst. In alle stilte ren ik langs de kust en snuif ik de zilte zeelucht op. En nee, deze tochtjes zet ik niet op Strava omdat dat weleens tegen me gebruikt zou kunnen worden.

Morgen mag ik mijn test-to-release doen en ben ik hopelijk weer ‘vrij’. Kan ik lekker midden op de dag mijn coast-run doen. Die dan wel weer op Strava mag, met foto. Daarna nog even een terrasje meepikken, zonder avondklok. Ja, ik weet het zeker, ik ga voor Rome, onder de vier uur.  

Goed gestemd!

Ja hoor, ik heb gestemd. En hoe? Met mondkapje zweefde ik het stemlokaal binnen. Via de achterdeur dit jaar. Ik denk dat ze berekend hebben dat Corona die ingang niet kent. Dus dat is veilig. 

Om me heen zweeft iedereen een beetje. Althans, zo lijkt het. In de wolken zijn we. Eindelijk weer een uitje. Ik heb trouwens nog nooit eerder zoveel debatten gevolgd en met zoveel wandelvrienden de hedendaagse politiek besproken. 

Ik zweef nog steeds. Tussen groen, groen, progressief liberaal én de nieuwkomers. Ik houd van verandering. Maar wel structurele verandering. Ik heb zelfs overwogen om de stap te wagen richting de politieke barricades. 

Weloverwogen kleur ik, zoveel mogelijk binnen de lijntjes, een dieprood rondje. Langzaamaan land ik weer een beetje. Is dit het begin van een nieuw tijdperk? Zonder Corona met meer klimaatregels. Ik hoop het maar!

Paarse krokodil

Mag ik mijn paarse krokodil terug? Daar staat ie. Sorry mevrouw, kunt u bewijzen dat die van u is? Eh nou, in heb m zelf gekocht drie jaar geleden. 

Ja iedereen kan wel zeggen dat ie een paarse krokodil heeft. Uw aankoop bewijs en anders blijft de krokodil hier! 

Best lang geleden dat deze reclame werd uitgezonden. Maar wat was ie raak. En ik kan uit de grond van mijn hart bevestigen dat dit soort taferelen nog steeds aan de orde van de dag zijn. Afgelopen week nog.

Alleen was de paarse krokodil dit keer geen onbenullig object, maar mijn bloedeigen dochter. Mijn stoere meisje dat een Exchange Year in Engeland doet. Via een gerenommeerde organisatie, dat wel. 

Omdat ze al drie keer had moeten verhuizen en niet altijd naar de meest jofele gastgezinnen, leek het ons een handige en fijne oplossing haar even hierheen te laten komen tot haar nieuwe gezin rond was. Want met de kerstdagen in je eentje in Coronatijd in een ander land, zonder fijn gastgezin, leek ons geen fijne kerstgedachte. 

Maar mijn paarse krokodil mocht niet naar Nederland. Op de vraag of ik mijn dochter soms verkocht had aan de Exchange-organisatie, kreeg ik gelukkig een negatief antwoord. Maar als ik het in mijn hoofd haalde om haar over te laten komen dan mocht ze niet meer terugkomen. Nu wil mijn dochter niets liever dan daar blijven en haar jaar afmaken. Dus haar kerstdroom om even hierheen te komen, liet ze gauw varen.

Enfin, als ze je favoriete paarse krokodil niet terug willen geven, ook niet voor een weekje, dan ga je er zelf even heen. Kijken of ie nog genoeg lucht heeft. Dat is de huidige status. 

Vader en dochter krokodil in Engeland uit angst dat een kort bezoekje naar huis wordt afgestraft. Ik wist al dat 2020 een gek jaar was, maar het kan dus nog gekker. Home alone met kerst. Gelukkig hebben we drie dochters en kunnen we tijdens ons gesplitste gezinsdinertje samen FaceTimen. 

Lieve ouders, kijk goed wat je tekent voor een tussenjaar. Voor je het weet heb je je kind verkocht. En een organisatie zorgt niet zo goed voor ze als dat jij zou doen. 

Ze worden wel streetwise. Maar zou het niet fijn zijn als  je zelf een beetje kunt kiezen in welke straat ze wijs worden?

Fijne kerst. 

Wordt vervolgd.

Vaccinatiefobie?

Negen maanden lang houdt Corona ons nu in zijn greep. Negen maanden lang zijn onze lang gekoesterde vrijheden ingeperkt. En negen maanden zien horeca ondernemers hun werk, lust en leven langzaamaan aftakelen.

Er is maar een lichtpuntje dat deze Coronatijd weer in positief daglicht kan zetten. En dat lichtpuntje is al zichtbaar. Dat is de komst van een vaccin. Op de dag dat het er is, gaan de vlaggen uit, bakken we taarten, knallen de champagnekurken en klappen we onze handen stuk voor de zorg en de farmaceuten en voor iedereen die ons lief is. Het vaccin is er! Yes we can! Alleen samen krijgen we Corona eronder. Daar zijn we het over eens toch?

Nee, als ik de peilingen moet geloven gaat bijna de helft van Nederland zich niet laten vaccineren. Waarom niet? Omdat we het Coronajaar graag vol willen maken?Omdat we de zorg graag nog wat langer onder druk willen zetten? En natuurlijk omdat we de horeca helemaal niet missen. 

Laten we alsjeblieft nadenken wat we doen. En laten we naar de medische geleerden luisteren. Nee niet naar die ene die het er niet mee eens is. Maar naar al die anderen die het heel goed onderbouwen en die ervan overtuigd zijn dat het werkt en dat we echt weer terug kunnen naar het oude normaal. En het nieuwe normaal voorgoed mogen vergeten.

Niet gevaccineerd is geen toegang tot evenementen, scholen, opleidingen, studies. En voor altijd thuiswerken! 

Op naar een nieuw Coronavrij jaar!